نیم قطره

آرزوی چل تیکه!

nimghatre — Mon, 15 Mar 2010 11:29:18 GMT

گزارش‌گر از جا بر خوhست و فریاد زد:

ـ چه ضربه‌ای!... وای!... عجب شوتی بود!... میلیمتری از کنار دروازه به بیرون رفت... برای یک لحظه آه از نهاد تماشاچیا برخواست...

توپ خورد به درب پشت دروازه، درب یک دفعه باز شد:

ـ حسین! داداش بیا تو! مامان میگه می‌خوایم نهار بخوریم...

ـ باشه تو برو من اومدم!

رفت. از در که وارد شد، یک جیزی محکم خورد توی سرش. خواهرش زد زیر خنده:

ـ هه هه هه... چه باحال زدی بابایی!...

برگشت. باباش بود:

ـ بچه نمیگی پای بابات خراب می‌شه؟ من یک پا می‌شم؟

لبخند زد.

ـ از این به بعد هر رفتی، هر دو پای بابا رو ببر! من یا نباید پا داشته باشم، یا اگر یکیش بود می‌زنم تو کله‌‌ی تو...

همه خندیدند، حسین دست باباش رو بوسید:

ـ چشم فرمانده! از این به بعد با هر دوپای شما می‌رم فوتبال!

***

ب. ن.

این اولین بعد نوشت بنده است.

این را به کس نتوان گفت که...

عشق آن وادی با ما چه کرد

راستی نیم‌قطره در دومین جشنواره ادبی هنری حوزه در رشته وبلاگ دوم شد.

خواستم تا نمردم خبر بدم!

شاخه‌های مهربان

nimghatre — Thu, 04 Mar 2010 10:41:20 GMT

ما از تو چيزى مى‏خواهيم كه اگر بپذيرى و به ما نشان بدهى، پی خواهیم برد كه تو پيامبر و فرستاده او هستى...

و اگر نكنى

به این نکته پی خواهیم برد كه جادوگر و دروغگويى...

پس، زمان ما؟

nimghatre — Wed, 03 Mar 2010 03:16:53 GMT

داشتم داستان‌هایی از زندگی‌ امام رضا(علیه السلام) را برایش می‌خواندم:

ـ مرد گفت: هنگامی که می‌خواستم به خدمت علی بن موسی الرضا(علیه السلام) برسم با خود گفتم«آری! وقتی که به محضر آن حضرت رسیدم، از او خواهم خواست که دعایی برای سرم بخواند تا دردش خوب شود و عبایی که با آن نماز گذارده است را نیز به یادگار خواهم گرفت...» اما این‌ها همه از یادم رفتند تا در هنگامه‌ي بازگشت ناگهان خود امام دست‌شان را بر سرم نهادند و دعایی خواندند که سرم خوب شد و بسته‌ای دادند و فرمودند«این عبایی است که با آن نماز گذارده‌ام»...

به این‌جای داستان که رسیدم، پسرم رو کرد به من:

ـ بابا! پس امام رضای ما کجاست که دعا کنه من خوب شم؟!

مباهات

nimghatre — Sat, 20 Feb 2010 14:58:18 GMT

آری، آری... او را می گویم... بنگرید... نماز شب را که من واجب نکرده‌ام، او دارد قضایش را می‌خواند... چقدر او را دوست دارم.

امام صادق(ع) رو به دوستانش کرد: برویم نزدیک آن مرد که قضای نماز شب خود را می خواند او به رحمت خداوند نزدیک است. همه رفتند...

دیروز، امروز، ...

nimghatre — Sat, 13 Feb 2010 12:39:13 GMT

دیروز

صدای همهه، همه جا را فرا گرفته بود. هر که را می دیدی با کنار دستی خود مشغول نجوا بود.

ناگهان همه صداها قطع شد.

پیامبر بود. ابتدا فقط او را دیدم. نه! دو نفر بازوهایش را گرفته بودند. پیامبر با مشقت و کشان کشان راه می رفت. علی بن ابیطالب و فضل بن عباس او را می آوردند. به آنکه کنارم نشسته بود، در ادامه صحبت های قبلی گفتم:

- البته من هنوز هم نفهمیده ام که چرا پیامبر اجازه نداد یکی از دو یار دیرینش یعنی یکی از شیخین نماز بگذارند. شاید او به واسطه مریضی دچار اشتباهاتی شده است. هر چه باداباد ما که برای نماز آمده ایم، می خوانیم!...

امروز

همه بودیم. من و بقیه دوستان و مومنان. اغلب ما در حجه الوداع پیامبر حضور داشتیم.

راستی در آن سفر چه اتفاقی افتاد؟ سعد تو یادت هست؟ آیا تو نیز حضور داشتی؟ هر چه فکر می کنم به خاطرم نمی آید. تو چه ابوهریره، تو یادت هست؟ تو که پیرمرد خوبی هستی! تو نیز فراموش کرده ای؟ شاید به خاطر وفات پیامبر این قدر ما محزونیم که هیچ چیز در خاطر ما نیست...

بگذریم. هر چه بوده اتفاق افتاده است دیگر! به اکنون چه ربطی دارد؟ اکنون ما را کارهای مهمتری است که باید انجام دهیم.

آری داشتم می گفتم؛ همه رفتیم به سمت تالار اجتماعات قبیلۀ ساعده.

راستی پیامبر را چه شد؟ چه کسی پیش جنازه اوست؟

- علی پیش جنازه اوست!

خوبست! علی جوانی است نیکو! او خوب می تواند از جنازه نگاه بانی و نگاه داری کند، تا ما پس از انتخاب خلیفه بازگردیم و بقیه کارها را به سامان برسانیم.

هر اهل انصافی شهادت خواهد داد که اسلام بدون ما توان ادامه نداشته و نخواهد داشت!

اصلا اگر ما نبودیم خداوند چگونه دینش را بر پا می کرد؟

زیر و رو کردن دارو (نقدی بر داستان دارو نوشته محمدمبینی)

nimghatre — Thu, 04 Feb 2010 07:28:18 GMT

این جمله رد پای جناب عالی‌ست در این داستان!

یکی از مهم‌ترین اصول داستان‌نویسی، داستان‌نویسی است، نه شعار دادن و داستان را در مغز مخاطب کردن...

گلوله پدافند

nimghatre — Thu, 28 Jan 2010 03:23:18 GMT

ما پنج نفر تیم خط شکن عملیات بودیم. بعد از این که از اروند گذشتیم و به خاکریز دشمن رسیدیم، یک دفعه یک صدای شلیک مهیبی را شنیدیم.

نفر اول، دوم، سوم، چهارم، به نوبت همه شیرجه رفتند روی زمین، من هم که مي‌خوابيدم گلوله‌ي به آن بزرگي را ديدم که از بالاي سرم رد شد و رفت تو زمين...

شنيده بودم عراقي‌ها با ضدهوايي آدم می کشند اما تا اون شب نديده بودم!

دیر توبه‌گان

nimghatre — Thu, 21 Jan 2010 05:37:18 GMT

مرد پاهایش را در جای خود محکم کرد، کمی خود را بالا کشید و فریاد زد:«آنان حسین را کشتند و بر جنازه او اسب رانند و اهلش را به اسارت بردند...

اکنون این ماییم که باید حق او را باز بستانیم»

پیرمردی از میان جمع صدا زد: «ای مرد! تو آن روز که با حسین چنین کردند کجا بودی؟»

مرد سرش را به زیر انداخت:

ـ آن زمان با خود گفتیم شاید فتنه با سکوت ما ختم شود...

وحید

nimghatre — Mon, 04 Jan 2010 21:11:09 GMT

آن روز همه می‌خواستند بروند، حتی وحید.

توی راه یکی از همکارانش را دید، به لهجه گفت: شما هم میِن دگه نِه؟

ـ نه دیشب توی آنتن اعلام کرد هرکس فردا توی خیابون ببینیم می‌کشیم و تازه آمریکا هم می‌خواد بمب گذاری کنه تازه اگر حمله نکنه...

ـ بِنده خدا اونا همش حرفه! اتفاقا خودومم دیشب ‌دیدُم... بیا بِرِم بابا این خبرا نیست...

ـ نه! من می‌ترسم...

ـ اَی مرتیکه [...]، زمان حضرت مسلم هم همی جوری بود دگه... نِماز مغرب پشت سرِ حضرت یَگ بُری آدم بود، بین دوتا نِماز شایعه کِردن ابن زیاد هرکی به حضرت کمک کنه موکشه، بعد نماز عشا پَن نِفر پشت حضرت بودن... بازم برو تو خانت بیشین...

وحید بعد به خانه رفت دست پسرش را هم گرفت و به طرف محل راهپیمایی راه افتاد. در راه یک آژانس را دید که روی پرده بزرگی نوشته بود:

از این محل ماشین صلواتی به سمت محل راهپیمایی حرکت می‌کند.

لبخندی زد.

چند دقیقه بعد.

مهدیار روی شانه وحید نشسته بود:

ـ‌ بابایی مردم چی می‌گن؟

ـ مِگن مرگ بر امریکا بابا جان...

ـ منم بگم؟

ـ ها بابا جان!

ـ خجالت می‌کشم، تو بگو تا منم بگم...

ـ باشه!

هر دو همراه با جمعیت فریاد زدند...

مرگ جایز

nimghatre — Sat, 02 Jan 2010 20:38:32 GMT

برایش عجیب بود:

ـ از توی خونه‌ی ما که نهر رد نمی‌شد!... پس این؟... ولی چه آب زلالی داره... وای چقدر این خونه بزرگ شده... کاش حسین هم اینجا بود...

دور خودش چرخید. بلند صدا زد:

ـ حسین!... حسین!...

رفت لب نهر...